Opis
Wyrób Mycoplasma haemofelis (qPCR) służy do oznaczania sekwencji charakterystycznych dla bakterii Mycoplasma haemofelis w preparatach DNA uzyskanych z krwi kota.
Cechy produktu
Wielkość zestawu: 100 reakcji
Reakcja: duplex (FAM: Mycoplasma haemofelis, HEX: kontrola wewnętrzna)
Kontrola wewnętrzna: egzogenna/endogenna
Oznaczenie: jakościowe/ilościowe
Składniki zestawu:
- Mieszanina reakcyjna: zawiera polimerazę DNA, sondy i startery oraz inne składniki reakcji qPCR;
- Kontrola pozytywna;
- Kontrola negatywna;
- Woda PCR-grade
Opis patogenu Mycoplasma haemofelis
Mycoplasma haemofelis jest Gram-ujemną bakterią pasożytniczą infekującą odpowiednio koty powodującą u nich chorobę o nazwie mykoplazmoza hemotropowa kotów (FHM, feline hemotropic mycoplasmosis). W przeszłości chorobę tę nazywano anemią zakaźną kotów lub hemobartonellozą. M. haemofelis przyczepia się do powierzchni czerwonych krwinek kota. Zainfekowane komórki krwi mogą się rozpaść lub zostać potraktowane przez układ odpornościowy kota jako „obce” i zniszczone. Prowadzi to do spadku poziomu erytrocytów i/lub hemoglobiny i rozwoju niedokrwistości (anemii). M. haemofelis jest jednym z trzech gatunków hemoplazm infekujących koty. Pozostałe dwa gatunki to Candidatus Mycoplasma haemominutum oraz Candidatus Mycoplasma turicensis.
Niedokrwistość może być łagodna i nie powodować żadnych widocznych objawów. Część kotów z subklinicznym przebiegiem choroby pozostaje długoterminowymi nosicielami choroby infekując inne koty. Jeśli inna choroba lub stan obniża odporność kota, FHM może ujawnić się klinicznie. Przy silniejszej niedokrwistości kot może szybko się męczyć, być słaby i ospały oraz może stracić na wadze. Dodatkowe objawy mogą obejmować gorączkę, powiększoną śledzionę lub węzły chłonne oraz zwiększoną częstość akcji serca i oddechu. Błony śluzowe, łatwo widoczne w wyściółce spojówek oczu i dziąseł, będą bladobiałe lub żółte (gdy anemii towarzyszy żółtaczka).
Główną drogą przenoszenia FHM są pasożyty gryzące i ssące krew, takie jak pchły, kleszcze i komary. Bezpośrednia transmisja z kota na kota lub transmisja przez nieożywione przedmioty, takie jak zanieczyszczone miski na jedzenie i kuwety jest mało prawdopodobna. Nawet jeśli w domu są inne koty, mogą pozostać niezainfekowane lub przynajmniej bezobjawowe. Jednak ugryzienie przez zarażonego kota może rozprzestrzenić infekcję lub ciężarne koty mogą przenieść infekcję na swoje kocięta.



