Opis
Wyrób vanA/vanB D-Ala:D-Lac ligase (qPCR) służy do oznaczania sekwencji genów kodujących D-Ala:D-Lac ligazy vanA i vanB w preparatach DNA uzyskanych z materiału pobranego od człowieka.
Cechy produktu
Wielkość zestawu: 100 oznaczeń
Reakcja: triplex (FAM: ligaza vanA, HEX: kontrola wewnętrzna, Texas Red: ligaza vanB)
Kontrola wewnętrzna: egzogenna/endogenna
Oznaczenie: jakościowe/ilościowe
Składniki zestawu:
- Mieszanina reakcyjna: zawiera polimerazę DNA, sondy i startery oraz inne składniki reakcji qPCR;
- Kontrola pozytywna;
- Kontrola negatywna;
- Woda PCR-grade;
- Kontrola wewnętrzna
Ligazy vanA i vanB
Ligazy vanA i vanB to enzymy związane z nabytą opornością bakterii (zwłaszcza enterokoków) na antybiotyki glikopeptydowe, takie jak wankomycyna. Produkują one białka podobne do D-alanino:D-alaniny ligazy, które zamieniają D-alaninę (D-Ala) na D-mleczan (D-Lac) w błonie komórkowej bakterii. Prowadzi to do zmiany miejsca docelowego wankomycyny, co zmniejsza jej skuteczność działania.
W ostatnich latach zidentyfikowano sześć genotypów enterokoków opornych na wankomycynę, w tym vanA, B, C, D, E i G. Najważniejsze z nich to geny kodujące ligazy vanA i vanB. Geny VanA i vanB są najczęstszymi fenotypami obserwowanymi w izolatach szpitalnych. Enterokoki zawierające gen vanA są wysoce oporne na antybiotyki wankomycynę i teikoplaninę, podczas gdy enterokoki zawierające gen vanB wykazują wysoką oporność na wankomycynę i wrażliwość na teikoplaninę.
Oporność na wankomycynę u enterokoków
Enterokoki to bakterie Gram-dodatnie należące do rodzaju Enterococcus, które stanowią naturalną florę ludzkiego przewodu pokarmowego. Chociaż enterokoki są komensalnymi członkami przewodu pokarmowego, organizmy te mogą również powodować zakażenia szpitalne i pozaszpitalne. Najczęstszymi infekcjami powodowanymi przez enterokoki są zakażenia dróg moczowych są najczęstszymi. Baterie Enterococcus zostały uznane za drugi i trzeci czynnik etiologiczny zakażeń układu moczowego i bakteriemii szpitalnej. Najczęściej izolowanymi gatunkami z próbek klinicznych są Enterococcus faecalis i Enterococcus faecium. Coraz częściej izolaty te są oporne na szereg antybiotyków, w tym na wankomycynę, co stanowi coraz poważniejszy problem w leczeniu infekcji powodowanych przez tę grupę bakterii.
Nieskuteczność leczenia antybiotykami enterokoków opornych na wankomycynę (VRE, vancomycin-resistant enterococci) jest poważnym i narastającym problemem, skutkującym zwiększoną śmiertelnością i kosztami szpitalnymi. Pacjenci zakażeni lub skolonizowani przez VRE są źródłem rozprzestrzeniania się tych bakterii, a obecność VRE w układzie pokarmowym pacjentów jest związana z klinicznie poważnymi zakażeniami, takimi jak zakażenia przewodu pokarmowego.
Do problemów powodowanych przez VRE należą ograniczenia medyczne w leczeniu tych zakażeń i zdolność tych bakterii do przenoszenia genów opornych na wankomycynę do innych patogenów Gram-dodatnich. Jeśli geny oporne na wankomycynę zostaną przeniesione do opornego na metycylinę Staphylococcus aureus, patogen ten zostanie przekształcony w oporny na wankomycynę szczep, który nie reaguje na konwencjonalne antybiotyki.
