Opis
Wyrób IMI carbapenemase (qPCR) służy do oznaczania sekwencji genów kodujących karbapenemazy IMI w preparatach DNA uzyskanych z materiału pobranego od człowieka.
Cechy produktu
Wielkość zestawu: 100 oznaczeń
Reakcja: duplex (FAM: karbapenemazy z grupy IMI, HEX: kontrola wewnętrzna)
Kontrola wewnętrzna: egzogenna/endogenna
Oznaczenie: jakościowe/ilościowe
Składniki zestawu:
- Mieszanina reakcyjna: zawiera polimerazę DNA, sondy i startery oraz inne składniki reakcji qPCR;
- Kontrola pozytywna;
- Kontrola negatywna;
- Woda PCR-grade;
- Kontrola wewnętrzna
Karbapenemazy IMI
Najczęstszym mechanizmem oporności pałeczek Enterobacterales na karbapenemy jest produkcja karbapenemaz, do których należą głównie KPC, NDM, VIM, IMP i OXA-48-like. Większość z nich jest kodowana na plazmidach. W związku z tym geny oporności na karbapenemy łatwo rozprzestrzeniają się poprzez poziomy transfer genów. Innym mniej powszechnym mechanizmem oporności na karbapenemy jest połączenie ekspresji beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum (ESBL) lub AmpC i utraty poryn lub nadmiernej ekspresji pomp wypływowych. Pałeczki oporne na karbapenemy (CRE, carbapenem-resistant Enterobacterales) w wyniku pierwszego mechanizmu określane są mianem CRE produkujących karbapenemazy (CP-CRE). Natomiast Enterobakteriales oporne na karbapenemy w wyniku drugiego mechanizmu określa się mianem CRE nieprodukujących karbapenemazy (non-CP-CRE).
Karbapenemazy IMI (β-laktamazy hydrolizujące imipenem, ang. imipenemase) wraz z karbapenemazami NMC-A (karbapenemazy „niemetaliczne” A, ang. non-metallo carbapenemase-A) należą do podgrupy IMI/NMCA karbapenemaz klasy A (β-laktamaz). Pierwszy izolat Enterobacter cloacae produkujący IMI-1 został zebrany w 1984 roku w USA. Fenotyp oporny na imipenem poprzedzał kliniczne zastosowanie imipenemu, ponieważ lek ten został po raz pierwszy dopuszczony do użytku klinicznego w Stanach Zjednoczonych w 1985 roku. Sugeruje to, że kliniczne zastosowanie imipenemu nie było odpowiedzialne za ewolucję karbapenemaz klasy A. Enzymy te prawdopodobnie były obecne w bakteriach na długo przedtem powszechnym użyciem imipenemu w leczeniu infekcji bakteryjnych.
